- Jeszcze minuta i ruszamy. - Ludzie są gotowi, sir.
Szeregowy Laurel.
Zostaniesz tu na straży aż cię nie zmienimy.
Kurdę, muślałem, że pójdę z tobą. Uważaj na siebie.
Nie martw się o mnie, Stan. Wrócę. My wszyscy wrócimy.
Żegnaj, przyjacielu.
Ty idioto! Co ty tu robisz?!
- Odłóż to! - Wojna to wojna, a ja otrzymałem rozkazy.
- Jakie rozkazy? - Stać na straży.
Ty zakuty łbie! Wojna się skończyła 20 lat temu.
To mi nie robi różnicy. Powiedziano mi żeby...
- Co powiedziałeś? - Wojna się skończyła 20 lat temu.
Tak?
Wojna się skończyła 20 lat temu!
No! Jak ten czas leci.
Wydaje się jakby to było wczoraj.
- Co mówiłeś? - Słyszałeś.
- To by wszystko tłumaczyło. - Tłumaczyło co...?
Ostatnio zrobiło się tak jakoś cicho.
Chodź ze mną. Wrócisz do domu.
Wojna się skończyła... no, to lepsze od sterczenia tutaj.
Dziękuję bardzo. Jest pan pewien, że wojna się skończyła 20 temu?
Oczywiście. Mogę to udowodnić.
Bo jak nie, to będzie niezły pasztet.
Prasa! Poranna prasa!
Czy jajka ci smakowały, moja droga?
Czy coś jeszcze, kochanie?
Prawie spaliłem sobie palca na bekonie dziś rano.
Moja droga, o czym myślisz?
Nie udawaj dziecka.
Och, Olivier! Nie pamiętasz co się wydarzyło rok temu.
To ten dzień kiedy spadłem z roweru?
Nie, Olivierze. Pomyśl.
Coś się zdarzyło między nami.
Poddaję się. Nie przypomnę sobie.
O ile się nie mylę, to był ten dzień w którym się pobraliśmy...!
To było równo rok temu jak weszłaś do mojego serca.
Jak mógłbym zapomnieć?
Wszystkiego najlepszego, Pani Hardy.
Jasne, że pamiętałem.
Uczcijmy to. Urządzimy przyjęcie.
Och, Oliver! Nie mogłam się doczekać tego dnia.
Zaplanowałam obiad dla nas obojga, taki jak rok temu.
- Jesteś taka słodka a ja taki drań. - Nie jesteś drań.
Zrobimy tak jak chce twoje małe serduszko.
Urządzimy kameralną kolacyjkę
a potem będziemy siedzieć trzymając się za ręce
a ja będę ci szeptał czułe słówka do uszka.
Och, Olivier!
To cudownie. A ty jesteś wspaniała.
Czy mógłbym dostać kilka dodatkowych dolarów na bieżące wydatki?
A 75 centów dziennie ci nie wystarcza?
Zwykle tak, ale dziś jest inaczej.
Myślę, że nie powinnaś pytać co planuję. To ma być niespodzianka.
Och, Olivier, oczywiście.
Dostaniesz dolara i 25 centów... dzisiaj.
Jeszcze jedna rzecz.
Co ty na to jakbym wziął samochód? Nie będzie mnie przez godzinę.
Czemu nie. Tylko uważaj i szybko wracaj.
Dziękuję. Nawet się nie żegnam moja mała Fig Newton.
Powiem tylko - Przepraszam na godzinkę.
I niech to będzie krótka chwila.
- Dzień dobry, pani Gilbert. - Dzień dobry, panie Hardy.
Cudowny dzień, czyż nie? Cudowny.
- To piękny dzień. - To dla mnie taki dzień!.
Moja rocznica... i pani Hardy też.
- Och, jak miło! Wszystkiego najlepszego. - Dziękuję.
Mam powód do świetowania. Pan Gilbert wraca z dwumiesięcznego polowania w Afryce.
Wspaniale! To oboje mamy powód do świętowania .Gratuluję.
- Dziękuję. - Och. Ja to pozbieram.
Witaj, kochanie. To pan Hardy. Mój mąż, pan Gilbert.
Jak się pan ma? Wraca pan tak niespodziewanie.
Tak. Właśnie podaliśmy sobie ręce...
...Potrząsnęliśmy i wypadły gazety.
Wstańmy...
Lepiej już pójdę. Do widzenia. Miło mi było spotkać.
Prosze wybaczyć. Mój błąd. Przepraszam.
Och. Proszę. Do widzenia. Och... Do widzenia panie Gilbert.
- Kim jest ten gad? - To pan Hardy. Nasz sąsiad.
Wejdź, drogi. Jak miło że wróciłeś do domu.
Dzień dobry, James. Jakie wiadomości?
Gościu stał w okopie 20 lat po wojnie.
- Nie wiedział, że już się skończyła! - Jak ktoś może być tak głupi?
Nie wiem. Tu jest jego zdjęcie.
Nie mogę sobie wyobrazić kogoś tak głupiego
Och, tak! Mogę!
Proszę poczekać.
- Dziękuję. - Ależ proszę, sir.
Na dół proszę.
Teraz go tu nie widzę ale znajdzie go pan gdzieś na terenie.
Dziękuję.
- Ollie! - Stan! Nie wstawaj. Siedź.
- Skąd wiedziałeś, ze tu jestem? - Zobaczyłem twoje zdjęcie w gazecie.
- Jak wyszedłem? - Nic się nie zmieniłeś.
Ty też nie. Jakbym cię nie znał to bym cię nie poznał.
- Cieszę się że cię widzę. - Ja też się cieszę.
- Tęskniłeś za mną? - Tęsniłem.
Ja też tęsniłem. Co tam u ciebie?
Wszystko w porządku. Ożeniłem się.
Nie mów! Kto to? Fifi?
- Nie. - Może, Lulu?
- Nie. - Camille?
- Nie. - Wiem. Fanny.
Nie. Nie znasz jej. To miejscowa dziewczyna.
Musisz ją poznać. To jedna z najwspanialszych kobiet na świecie.
- Nie mów! - A jak gotuje!
- Umie? - Umie?
Czekaj jak wyciągniesz wygodnie nogi pod stołem... Pardon.
Czekaj jak wyciągniesz wygodnie nogę pod stołem...
...I zagłębisz zęby w wielkim, grubym , soczystym steku z grzybkami
I do tego gorące bułeczki ociekające masełkiem...
Poza tym siedmiowarstwowy torcik czekoladowy...
...w bitej śmietanie.
- A fasola? - Możesz mieć fasoli ile chcesz.
- Możesz dostać co tylko zapragniesz.
Fajnie, że wpadłeś, Ollie.
Mam nadzieję, że jeszcze kiedyś się zobaczymy. Muszę iść.
- Gdzie musisz iść? - To był sygnał z messy. Trzeba iść na obiad.
Idziesz do mnie do domu, poznasz moją starą.
- Tak? - I na wielki, gruby, soczysty stek.
- Dziękuję, Ollie. - Zapraszam.
I zapamiętaj.. -Od teraz mój dom jest twoim domem.
Dziękuję ci, Ollie. - Proszę bardzo.
Nie chcę cię znowu stracić z oczu.
Dzięki, Ollie. - Proszę.
Usiądź wygodnie i odpręż się.
Jak dobrze cię widzieć, chłopie.
Kurna, Ollie. To jak za starych, dobrych czasów. Ty i ja razem.
Z ust mi to wyjąłeś.
Bywało tak wesoło. - Oj, bywało.
- Pamiętasz jak głupi czasami byłem? - No.
- Teraz jest dużo lepiej. - Miło mi to słyszeć.
- Poczekasz chwilę, Ollie? - Co się stało?
- Chcę się napić wody. - Siedź tutaj, przyniosę ci.
- Chcę tylko dostać się do kranu. - Jak chcesz to zrobić?
- Ty siedź i odpoczywaj. Zaraz wracam.
Hej! No dalej. Wysiadaj z wózka.
Dlaczego obrażasz mojego przyjaciela?
To mój wózek.
Oddam ci go jak już nie będzie potrzebny.
- Więc to tak? - Tak, tak będzie.
A teraz już możesz mi go oddać?
Po namyśle sądzę, że, tak.
Nie forsuj się, Stanley. Zaniosę cię.
Wygodnie ci?
Dziękuję, Stanley.
Już niedaleko.
Chodź tutaj!
Dlaczego nie powiedziałeś, że masz obie nogi?
Bo nie pytałeś.
- Wsiadaj! - Zawsze miałem dwie.
Teraz jest dużo lepiej? Hm!
Idź i powiedz temu facetowi z ciężarówki, aby odjechał.
Ruszaj się.
- Nie ma go. - No to przesuń ją sam.
Proszę się nie ruszać. Dziękuję.
Można powiedzieć, że to był największy dzik jakiego upolowano w Indiach.
To mnie kosztowało dwa dodatkowe miesiące.
- Założę się, że to cała historia. - Żeby pan wiedział.
Narobił więcej kłopotów niż stado słoni.
Bezpieczniej jest polować na koniu lecz stałem kiedy mnie zaatakował.
Gdy był dostatecznie blisko, strzeliłem.
Broń się zacięła. Uciekłem w ostatniej chwili.
I co pan zrobił?
Sądząc po mnie nie uwierzyłby pan, że poruszam się jak kot.
- Odskoczyłem na bok. - Był pan w opałach!
Lecz nie na długo. Gdy zachowuje się spokój, wszystko jest OK.
a ja byłem spokojny - Zachowałem zimną krew.
Wyciągnąłem oba moje rewolwery i oddałem 12 strzałów. Sześć i sześć.
Prawie nie została pani wdową, pani Gilbert.
Nie martwię się o męża. Gdy coś weźmie na cel - Trafia w 10-tkę.
W odróżnieniu od innych myśliwych, ja żywemu nie przepuszczę.
Oni giną a ja wracam żywy do domu.
Czy zdobył pan te kły słonia w Indiach?
Nie. W Afryce. To było na safari...
"Safari" oznacza grupę tubylców.
Miałem ze zobą strzelbę na lwa - jest mniejsza od tej na słonia.
Gdy słoń zaczął na mnie nacierać, władowałem w niego cały magazynek.
To nie zrobiło na nim żadnego wrażenia? Tylko się wściekł!
Powalił pięć albo sześć drzew. Znów zaatakował. Wycelowałem.
- I tak to było. - Przechytrzył go pan.
- A oto jego kły.
Idę na dół do sklepu z bronią. Mają dla mnie strzelbę.
Oczywiście na słonia. Do widzenia, kochanie.
- Cześć, kochanie. - Przepraszam.
Dziękuję. To bardzo interesująca historia.
- Kto otworzył drzwi? - Nikt.
- Otwierają się automatycznie. - Jak to?
Widzisz tą płytkę?
Jak się na nią najedzie, drzwi się otwierają.
Nigdy czegoś takiego nie widziałem. Mogę spróbować?
No jasne. Pojedź prosto do tyłu.
Teraz do przodu.
- Co to znaczy? - "Zepsuta."
- Skąd to masz? - Tu było.
Jakiś facet to zawiesił gdy ty...
Musimy wejść po schodach.
- Na którym mieszkasz piętrze? - Na 13-tym.
O kurdę, to kawał drogi. - To potrwa chwilkę.
Co to jest 13 pięter?
Ktoś do góry?
- Piąte. - Zgadza się. Już nie daleko.
- Szóste. - Mm.
- Mówiłeś, że ile nam to zajmie? - Chwilkę.
- Jak długą chwilkę? - Około trzech machnięć ogonem.
Nie myślałem, że to tak daleko. Trochę to dziwi...
- Siódme. - Uh-huh.
- Ile jeszcze brakuje do 13? - Sześć.
No więc jeszcze tylko sześć chwilek.
To nie daleko.
- Ósme. - Dziewiąte.
Myślę,że trzeba odpocząć.
To był dobry pomysł.
Z drogi, nie blokować schodów.
Do kogo ta mowa?!
Do ciebie, ty wielka, obleśna kijanko!
- Co się tak głupio uśmiechasz! - Ha!
Gdyby nie to, że jesteśmy w apartamentowcu, wytarłbym tobą podłogę!
- No to się odważ. - Wywal go na zewnątrz.
- Na zewnątrz? - Widzisz? On boi się iść.
Kto się boi? Przygotuj się!
Dobra, teraz jest na to odpowiedni czas!
- Nie powiem nie. - Chodź!
Nie ujdzie ci to na sucho. "Kijanko", och!
Nie można pozwolić aby on cię tak nazywał. Będzie bijatyka.
Hej, Ollie? Co to jest kijanka?
- Powiem ci później. - Będzie bijatyka.
Będzie bijatyka.
Myślisz, że ci to ujdzie na sucho?
Będzie bijatyka. Może lepiej ci pomogę.
Nie trzeba. Zostaw to mnie. To będzie chwila.
Hej. Będzie bijatyka.
My mu pokażemy!
- Jeśli przeprosisz, zapomnę o wszystkim. - Przeproszę?! Cha! Za co?
Za nazwanie mnie obleśną kijanką!
Jeszcze nikomu kto mnie nazwał obleśną kijanką nie uszło to na sucho!
No dobrze. Nie jest pan obleśną kijanką.
- To już lepiej. - Jesteś nadętym grubasem!
To coś innego.
Nie wiem co to znaczy, ale ci ludzie nie mogą się mylić.
- Więc walcz i się zamknij. - Jak ci życie nie miłe to będę walczył.
Dobra myśl! Chce walczyć! Wychodzimy.
Masz ostatnią szansę by przeprosić.
Och, już dobrze. Tak mi przykro. Przepraszam.
Wiedziałem że to cykor!
Cykor, tak?!
Wracaj i się bij!
- Lepiej zadzwoń po karetkę- - Tak, sir.
Będzie bijatyka. Przyjdź zobaczyć.
- Co się stało? - Walka skończona.
- Co mu zrobiłeś? - Nieważne.
Po co kazałeś nam tu zejść?
Można było to samo zrobić na 10-tym piętrze!
- Nie wiem, on chciał... - Ollie!
Lulu! Rety, nie widziałem cię całe wieki.
Pamiętasz, to Stan? - Jak mogłabym go zapomnieć?
Spotkałem go dzisiaj. Nie widzieliśmy się 20 lat.
Wszyscy myśleli, że nie żyję, co nie?
- Jak to się stało? - Tak właśnie myślałem...
- Zobaczyłem swoje zdjęcie w gazecie. - Tak.
- Co porabisz? - Przyprowadziłem Stana by poznał moją starą.
Starą? Ożeniłeś się?
No pewnie. To najwspanialsza kobieta na świecie.
A jak gotuje.
- Ollie, dostałeś mój liścik? - Jaki liścik?
Posłałam liścik i nie chciałabym aby ktoś poza tobą go przeczytał.
- Co w nim było? - Ja tylko... wspominałam.
Ochhh! Musimy dostać ten list!
- Ollie. Jak go będziesz juz miał, spal go. - Spalę, nie ma obawy!
8:30...
- Hej, czemu to zrobiłeś? - Nie zawracaj mi głowy!
Tato! Chodź tu! Ten gruby kopnął moją piłkę ze schodów na dół.
- Hej, ty. Chodź tu. - Będzie bijatyka?
Ciii!
- Idź na dół i przynieś piłkę. - Nie mam czasu...
- Ruszaj! - Tak, sir.
- Idź i przynieś tą piłkę za mnie. - Czemu ja mam iść?
Ja muszę przechwycić liścik. To sprawa życia i śmierci.
Ja nie chcę! - Nie dyskutuj i pośpiesz się!
- Gdzie piłka? - Mój przyjaciel...
- Mówiłem, że ty masz iść! - Wiem, ale...
Idź na dół i przynieś tą piłkę! Ja tu na ciebie poczekam.
Jeśli myśli, że będę biegał po schodach to się myli.
Daj ją dzieciakowi i żeby to było ostatni raz.
Hej, tato! Ten facet mnie kopnął!
Czemu nie dodasz do tego lodu?
Chodź.
- Czemu nie mówisz, że masz już klucz? - Nie pytałeś.
"Nie pytałeś"!
- Kurdę, jakie fajne gacie. - Bez takich uwag!
- Panie Hardy? - Ochh!
Tak, pani Gilbert?
- Przez pomyłkę ten list trafił do mnie. - Dziękuję.
- Od kogo? - To od Lulu... Nie, nie od Lulu.
- Skąd mam wiedzieć od kogo? - To mój przyjaciel pan Laurel, pani Gilbert.
- Jak się pan ma? - Pani Gilbert, moja sąsiadka.
- On zostanie u nas. - Och, jak miło.
- A co u pani Hardy? - Jest jak zwykle urocza.
Mówiłem mu jak gotuje.
O tak, słyszałam wiele dobrego. Mam nadzieję, że to będzie miły pobyt.
- Do widzenia. - Do widzenia.
Wchodź.
Yoo-hoo! Och, kochanie?
Och, najdroższa!
Och, dziecino?
Poszła na zakupy.
Siadaj i czuj się jak u siebie w domu.
Co za szykowne miejsce.
Wygodnie tu.
- Masz papierosa? - Nigdy nie paliłem.
Czy twoja żona będzie miała coś przeciwko jakbym zapalił fajkę?
Pewnie, że nie. Między nami jest wszystko w porządku.
Niektóre damy zwracają na to uwagę.
Ale ona nie... Co masz na myśli nazywając moją żonę damą?
Cześć, kochanie.
Więc wyszedłeś tylko na godzinkę?
- To żona? - Tak.
- Mówiłeś, że ona jest... - Ona żartuje. Chodź, przedstawię cię.
- To największa jajcara na świecie. Kochanie?
Cukiereczku, poznaj mojego kolegę.
Ile razy ci mówiłam byś nie sprowadzał tu swoich kolesi z ulicy?
Nie widziałem Stana od 20 lat.
Niech by to było i sto lat.
To nie czas na żarty. Mówiłem mu jak wspaniale gotujesz.
- Och, tak? - A co z grubym, soczystym stekiem?
- Kto ci naopowiadał tych bzdur? - On, no nie?
Jeśli myślisz, że będę harować przy garach...
I gotować jakieś cacka, to się mylisz .
Przepraszam.
Ależ laleczko, Stanley jest inny.
Może i inny.
I nie nazywaj mnie "laleczka"!
- Co to jest cacko? - To takie coś co się stawia na półce.
Nie zawracaj głowy!
Zamkniesz się?!
Gdybyś znała tego chłopaka, zmieniłabyś zdanie.
Pojechałem do Domu Żołnierza i obiecałem mu wielki, soczysty stek.
Wychodź stamtąd!
I odłóż tą fajkę.
Zejdziesz mi z drogi? Znajdę ci kogoś do gotowania za mnie.
Nie zamierzam do końca życia harować przy garach...
...I gotować dla twoich kolesi. Do widzenia!
Do widzenia.
- Niech to będzie lekcja dla ciebie. - Co?
Nigdy się nie żeń.
Dzięki za tak wspaniale spędzony czas. Zobaczymy się później.
- Gdzie idziesz? - Do Domu Żołnierza.
- Po co? - Zjeść.
Dostaniesz coś do jedzenia. Ja sam ugotuję.
Idź i włącz kuchenkę a ja przygotuję stół.
- My jej pokażemy. - Mówię ci, my jej pokażemy.
Ha! Ha! Możesz mi narobić.
Ha!
Ollie?
- Co? - Masz zapałki?
- Po co ci? - Chcę zapalić gaz.
Idź i siedź. Działasz mi na nerwy. Ja zapalę.
Zawsze, gdy trzeba coś zrobić dobrze, muszę zrobić to sam.
Panie Hardy, co się stało na litość boską?
Mieliśmy mały wypadek.
Chciałem ugotować obiad dla pana Laurel'a i...
- A gdzie pani Hardy? - Na szczęście wyszła.
Co ona powie jak to zobaczy?
- Drżę na samą myśl. - Proszę mi pomóc to posprzątać.
To miło z pani strony.
- Gdzie byłeś? - Myślałem, że to trzęsienie ziemi.
Wyłącz gaz i przynieś poncz. Ja jestem roztrzęsiony.
I dla pani Gilbert też. Mniejsza z tym. Sam to zrobię.
Racja, jak trzeba coś zrobić dobrze zrób to sam.
- Przepraszam. - Oczywiście.
My tu posprzątamy w mgnieniu oka.
Wyłącz gaz.
Weź szklanki.
Ochh!
Tak mi przykro, pani Gilbert.
Nic się nie stało. Wypadki się zdarzają.
- Dam pani coś. - Nie, proszę sobie nie zawracać głowy..
Pójdę do siebie. W minutkę się przebiorę.
- Zaraz wrócę. - To miło z pani strony.
Co się stało?
"Co się stało"! Och!
Coś nie tak?
Zostawiłam klucz w mieszkaniu. Co ja zrobię?
Może pani Hardy zostawiła jakiś ciuch.
Tutaj, pani Gilbert. To wszystko, co mogłem znaleźć.
Proszę zdjąć tą mokrą sukienkę zanim się pani przeziębi.
Zadzwonię na dół żeby przyszli z kluczem.
- Dziękuję panie Hardy. - Nie ma sprawy. Dziękuję.
Halo?
Halo? Halo?
- Halo? - Halo.
- Tu Hardy. Jak się pan ma? - Dobrze.
- To dobrze. - Ładną mamy pogodę.
Piękny mamy dzień. Pani Gilbert zatrzasnęły się drzwi do mieszkania .
- Możecie przysłać klucz? - Pod jaki numer?
Chwileczkę.
1314.
Po co przysyłać klucz? Ona przyszła tu i...
Pani Gilbert, telefon sie popsuł. Pójdę na dół.
- Zrobi pan to? - Tak. Wrócę w mgnieniu oka.
Wracaj szybko.
- Pani Hardy idzie. - W porządku. Mogę to wyjaśnić.
Nie w mojej pidżamie. Nie zna pani mojej żony.
- Co zrobimy? - Musimy się schować.
- Tam znajdziemy miejsce. - Proszę ze mną.
- Nie ma się gdzie schować. - Musimy znaleźć jakieś miejsce. Moja żona mnie zabije!
- Siedź jak krzesło. - Co?
Siedź jak krzesło, o tak. I ani słowa.
Nie ruszaj się.
Chodź, szybko. Tu się możemy schować.
- Co się tu stało? - Nie wiem, zaczęliśmy gotować...
- Gdzie ten wielki, gruby kocioł? - Chowa się.
- Gdzie? - Tam.
Och, chowa się? Długo sie nie pochowa...
"...zobacz mojego dziadka. Dziadek się zaśmiał. Rzekł..."
- Cześć, cukiereczku. - Nie cukiereczkuj mi!
Czemu mój samochód jest zgnieciony?
- Więc, moja droga... - Siadaj!
Wracam po pięciu minutach i zastaję ruinę!
- Pozwól, że... - Siadaj!
Bawiłeś się w żołnierza?
Próbuję trzymać porządek, dla nas! Wracam a wszystko zrujnowane!
Siadaj, ja mówię!
Jeśli myślisz, że pójdę do matki, to się mylisz.
Głupio się tak sprzeczać...
Mimo wszystko, nie jest dobrze.
Tylko dlatego, że przyszedłem. Nic mi do tego.
Głupia sprzeczka...
O co ta cała awantura?
Jeśli chcesz abym poszedł, zostanę tak długo jak będziesz chciał.
To najgłupsze co słyszałem.
Dałam ci dolara i 25 centów!
Nie słyszałem nic głupszego.
Skończylibyście tą awanturę. To najgłupsze...
W życiu nie słyszałem czegoś podobnego.
- Czy to nie straszne? - Wstawaj.
Och, moja kuchenka!
Co zrobiłeś z kuchnią? Jest zrujnowana!
- I jeszcze jedno! - Siadaj!
- Wstawaj! - Siadaj!
- Wstawaj! - Siadaj! Ja tu jestem szefem!
- Siadaj! - Wstawaj!
- Oh! - Siadaj! Wstawaj!
Wstawaj! Wstawaj!
- Ona mi pozwoliła! - Mam to gdzieś!
Jeśli chcesz żebym siadł, to siądę.
Zrobię co będę chciał, ona powiedziała, że mogę usiąść...
Co za tuman!
Do kufra. Szybko. Wchodź tu szybko!
- Jeszcze coś ci powiem. - Ja ci coś powiem...
- Siadaj! Słuchaj mnie... - Cicho!
- Mam tego dość. - Jak śmiesz?
Tra-la-la! Odchodzę!
I nie pójdę do mamusi. Przepraszam.
Chodź, Stanley.
Momencik! Dokąd się wybierasz?
Jestem spakowany i wyjeżdżam do Honolulu!
Ach tak? Kto ci nakładł tych głupot do głowy?
Stan powiedział, że powinienem. Poza tym podróż dobrze mi zrobi.
Och, tak?
Więc mało ci że zrujnowałeś mi dom, to chcesz jeszcze mi zabrać męża?
Ja ci pokażę!
- Będziemy się bić? - Ciii!
- Czekaj! - Coś ci powiem...
Co się stało?
Ja panu powiem co się stało.
Ten mały robal chce zniszczyć mój szczęśliwy dom!
Przyprowadzę policję żeby go zabrali spowrotem do Domu Żołnierza - tam jego miejsce!
Więc niszczysz szczęśliwe domy, haa?
Nawet wyglądasz na takiego, co niszczy dom.
Wiesz co bym zrobił z kimś kto wkroczyłby w moje małżeństwo?
Wziąłbym moją wierną dubeltówkę i zastrzeliłbym...
Mnie nic do tego. On mnie tu sprowadził.
- Miał poczęstować mnie stekiem... - Co się stało?
On schował dziewczynę do kufra i nie chciał aby żona się dowiedziała.
- Po co mu to mówisz? - Pytał mnie.
Jak kota nie ma myszy harcują!
Po co sprowadzałeś ją do domu? To głupie.
Wybierz się czasem ze mną. Wiem gdzie jest mnóstwo panienek.
Posłuchaj. Jak myślisz, po co ciągle jeżdżę na Borneo?
Musisz się ze mną kiedyś przejechać.
Ty też. Jak się masz? Chciałbym...
Moja żona!
Zabiję go!
W końcu trafię!
KONIEC